Op het snijpunt van de moderne Westerse maatschappij en het mysterie van het incarneren van energie in materie, wordt het signaal gegeven dat er iets niet pluis is. Onze maatschappij die de klok verafgoodt als maatstaf voor bezit en bijgevolg voor status (het waanidee dat tijd geld is), heeft de ontvangst van nieuwe zielen dermate technisch omkaderd, dat een kind krijgen heden ten dage past in de agenda van vader, moeder en arts.  Terwijl in feite biologisch gezien, de foetus via chemische processen bepaalt, wanneer hij/zij daarvoor rijp is, om geboren te worden. Wanneer een kind te vroeg, te moeilijk, onder bepaalde condities ter wereld komt, is de discrepantie tussen tijd en ruimte van die aard dat de juiste processen in zijn nog te vormen synapsen niet opstarten zoals voorzien. Het evenwicht tussen de aanmaak van linker- en rechterhersengolven is zoek. De rol van dopamine als biologisch equivalent van tijd/ruimte regelaarziet men ook bij het einde van het leven, als het ware in de tegenovergestelde zin, wanneer bewegen moeilijk wordt bij de ziekte van Parkinson en wanneer mensen lichamelijk nog ruimte innemen maar met hun geest al dromen van het hiernamaals bij de ziekte van Alzheimer.
Een ziekte - of die een mens of een maatschappij treft - is niet alleen een signaal maar tevens een poging om het evenwicht te herstellen. In die zin kan men zeggen dat ADHD-kinderen ons een halt toe roepen. Moeten we echt altijd het maximum uit alles halen? Moeten we echt overal stipt op tijd zijn? Moeten we echt altijd alles zo efficiënt mogelijk doen? Als we tijd verliezen, betekent dat dan altijd geldverlies?
Een maatschappij die zich bewust wordt van het overmatige belang dat aan het materiële gehecht wordt, zal allicht in de toekomst "stilstaan" bij de ontvangst die we nieuwkomers dienen te bereiden. Waarbij warmte, aandacht en tijd voor het kleine leven dan misschien terug hoger geschat worden dan een dubbel inkomen, een carrière, status en aanzien. Waarbij afgewogen wordt in welke mate medicalisering nuttig en nodig is en men zich kan overgeven aan de natuur als er geen indicatie is voor mogelijke problemen.
Ondertussen zijn willekeurig een groot aantal jonge mensen ten prooi gevallen aan de trends van de laatste twintig, dertig jaar. Mogelijk kunnen we hen niet onmiddellijk met een constitutioneel middel op een aanvaardbaar tempo krijgen. Desgevallend is het de moeite waard om een middel te zoeken dat de 'plaque' verwijdert, zodat de fresco eronder zichtbaar wordt.
Verder onderzoek, zowel door de reguliere als door de complementaire geneeskunde, blijft een eerste voorwaarde om deze hypothese te bekrachtigen en verdere verspreiding van deze aandoening in de toekomst te voorkomen. Ondertussen is het voor een homeopathische behandeling niet nodig het waarom te kennen, om succes te hebben. Begrip van het onderliggende gevoel of van de 'delusion' brengt ons al een heel eind op weg.